Onze verhalen


Maak je leven vruchtbaar!

Het is zomer 2009. Ik loop met mijn goede vriend frater Wim Verschuren door de tuin achter Kloosterhotel Zin. De relatie met mijn toenmalige geliefde is net voorbij en de vraag ´hoe verder´ hangt in de lucht. Wim luistert, leeft mee, stelt vragen én gooit me onverwachts een reddingsboei toe in de vorm van een oproep: Maak je leven vruchtbaar!

Het kinderloos zijn is vaak onderwerp van ons gesprek. Soms als daadwerkelijk gemis, soms als bron en richting, meestal iets daartussenin. Maar altijd als iets dat mag blijven meedoen, zonder dat het verwerkt en opgeborgen moet worden. Want welke redenen er ook voor zijn, kinderloos zijn is iets dat een leven lang met je mee gaat.

Wim reikte me een nieuwe invalshoek aan. En geeft mij de ruimte om om mijn moederschap een andere invulling te geven. Ik nam op dat moment een transformerende beslissing. Mijn ogen gingen open voor wat er (juist) wel mogelijk was. Een verandering van perspectief. Mijn moederschap viel me in dat gesprek toe - in een andere vorm. Ik was klaar om het te onderzoeken.

Je leven vruchtbaar maken: scheppen, (invulling) geven, bijdragen, delen, iets betekenen - in de jaren die volgen gaan de gesprekken tussen Wim en mij direct of indirect over over dit thema. Het vraagt niet alleen een beweging naar buiten, maar begint met een beweging naar binnen. Het gaat niet alleen om doen, maar vooral om de drijfveren achter dat doen. In de jaren die ik met Wim optrek, wordt me wel duidelijk dat iets goeds voor anderen willen doen, ergens aan willen bijdragen, niet genoeg is - misschien heeft het juist een averechts effect!. Barmhartigheid is voor hem een belangrijk thema, maar hij benadrukt dat het begint met barmhartig zijn voor jezelf. Niets is zo dwingend en onbarmhartig als ‘goed doen’ vanuit verplichting, of die nu wordt opgelegd door religie, overtuiging of eigen behoefte.

Het leven vruchtbaar maken in de vorm van betekenis geven vraagt uithouden, wachten, continu (zelf)onderzoek en een balans in terughouden en uitreiken. Iets wat niet zoveel verschilt met waar ouders bij het opvoeden van hun kinderen mee te maken krijgen.

Mijn eerste antwoord op Wims oproep was dingen te gaan doen waar ik ‘echt’ iets zou kunnen betekenen. Ik begon naast mijn werk met het geven van yogales na een 500 hour yoga teacher opleiding bij Kripalu in de Verenigde Staten en ik nam steeds meer verantwoordelijkheid voor het organiseren van retraite-weken voor het Open Klooster. Ik nam een deeltijd-sabbatical op en werkte op vrijwillige basis voor JINC, een organisatie die opkomt voor de belangen van jongeren uit achterstandswijken.  

Ook al geniet Wim van het horen over deze initiatieven, als we het hebben over het leven invulling geven, is hij eigenlijk altijd het meest benieuwd naar mijn werk : naar wat ik daar precies doe en vooral hóe ik dat doe. Leiding geven, keuzes maken, gesprekken voeren, problemen oplossen, organiseren. Hij geniet als ik vertel over dingen die goed zijn gegaan en stelt vragen over alles wat ik graag anders had aangepakt. Er ontgaat hem niets. Met een paar vragen weet hij de kern van van iets te benoemen en kan hij in zijn advies verrassend praktisch zijn. Na een gesprek met Wim kan ik altijd weer op pad met een gevoel van richting.

Kijk ik terug op onze gesprekken, dan zie ik nu pas hoe belangrijk hij ook als leermeester voor me is geweest. Hij is origineel, hij zegt niet wat je denkt dat een leermeester zegt. Niet mijn interessante en spirituele initiatieven (yogales geven, retraites organiseren), interesseren hem, maar wat ik doe in mijn dagelijks werk. En hoe ik daarin het het verschil kan maken. Vanuit verwondering, dankbaarheid en met een portie lef en plezier.

Wim is op 26 december j.l. overleden. Een groot gemis. Ons gesprek gaat nog altijd door, zoals ook zijn uitspraak van destijds nog altijd doorwerkt. Maak je leven vruchtbaar! Het blijft een leidraad in de momenten dat ik stil sta bij mijn leven.

Maak je leven vruchtbaar!

Het is zomer 2009. Ik loop met mijn goede vriend frater Wim Verschuren door de tuin achter Kloosterhotel Zin. De relatie met mijn toenmalige geliefde is net voorbij en de vraag ´hoe verder´ hangt in de lucht. Wim luistert, leeft mee, stelt vragen én gooit me onverwachts een reddingsboei toe in de vorm van een oproep: Maak je leven vruchtbaar!

Het kinderloos zijn is vaak onderwerp van ons gesprek. Soms als daadwerkelijk gemis, soms als bron en richting, meestal iets daartussenin. Maar altijd als iets dat mag blijven meedoen, zonder dat het verwerkt en opgeborgen moet worden. Want welke redenen er ook voor zijn, kinderloos zijn is iets dat een leven lang met je mee gaat.

Wim reikte me een nieuwe invalshoek aan. En geeft mij de ruimte om om mijn moederschap een andere invulling te geven. Ik nam op dat moment een transformerende beslissing. Mijn ogen gingen open voor wat er (juist) wel mogelijk was. Een verandering van perspectief. Mijn moederschap viel me in dat gesprek toe - in een andere vorm. Ik was klaar om het te onderzoeken.

Je leven vruchtbaar maken: scheppen, (invulling) geven, bijdragen, delen, iets betekenen - in de jaren die volgen gaan de gesprekken tussen Wim en mij direct of indirect over over dit thema. Het vraagt niet alleen een beweging naar buiten, maar begint met een beweging naar binnen. Het gaat niet alleen om doen, maar vooral om de drijfveren achter dat doen. In de jaren die ik met Wim optrek, wordt me wel duidelijk dat iets goeds voor anderen willen doen, ergens aan willen bijdragen, niet genoeg is - misschien heeft het juist een averechts effect!. Barmhartigheid is voor hem een belangrijk thema, maar hij benadrukt dat het begint met barmhartig zijn voor jezelf. Niets is zo dwingend en onbarmhartig als ‘goed doen’ vanuit verplichting, of die nu wordt opgelegd door religie, overtuiging of eigen behoefte.

Het leven vruchtbaar maken in de vorm van betekenis geven vraagt uithouden, wachten, continu (zelf)onderzoek en een balans in terughouden en uitreiken. Iets wat niet zoveel verschilt met waar ouders bij het opvoeden van hun kinderen mee te maken krijgen.

Mijn eerste antwoord op Wims oproep was dingen te gaan doen waar ik ‘echt’ iets zou kunnen betekenen. Ik begon naast mijn werk met het geven van yogales na een 500 hour yoga teacher opleiding bij Kripalu in de Verenigde Staten en ik nam steeds meer verantwoordelijkheid voor het organiseren van retraite-weken voor het Open Klooster. Ik nam een deeltijd-sabbatical op en werkte op vrijwillige basis voor JINC, een organisatie die opkomt voor de belangen van jongeren uit achterstandswijken.  

Ook al geniet Wim van het horen over deze initiatieven, als we het hebben over het leven invulling geven, is hij eigenlijk altijd het meest benieuwd naar mijn werk : naar wat ik daar precies doe en vooral hóe ik dat doe. Leiding geven, keuzes maken, gesprekken voeren, problemen oplossen, organiseren. Hij geniet als ik vertel over dingen die goed zijn gegaan en stelt vragen over alles wat ik graag anders had aangepakt. Er ontgaat hem niets. Met een paar vragen weet hij de kern van van iets te benoemen en kan hij in zijn advies verrassend praktisch zijn. Na een gesprek met Wim kan ik altijd weer op pad met een gevoel van richting.

Kijk ik terug op onze gesprekken, dan zie ik nu pas hoe belangrijk hij ook als leermeester voor me is geweest. Hij is origineel, hij zegt niet wat je denkt dat een leermeester zegt. Niet mijn interessante en spirituele initiatieven (yogales geven, retraites organiseren), interesseren hem, maar wat ik doe in mijn dagelijks werk. En hoe ik daarin het het verschil kan maken. Vanuit verwondering, dankbaarheid en met een portie lef en plezier.

Wim is op 26 december j.l. overleden. Een groot gemis. Ons gesprek gaat nog altijd door, zoals ook zijn uitspraak van destijds nog altijd doorwerkt. Maak je leven vruchtbaar! Het blijft een leidraad in de momenten dat ik stil sta bij mijn leven.