Onze verhalen


Poëzie als daad, of de kunst van het richting vragen

(Door Caroline Wiedenhof)

In de film Invictus (onoverwinnelijk) over de begintijd van Mandela als president van Zuid-Afrika speelt het gelijknamige gedicht van William Henley een hoofdrol. Tijdens zijn lange jaren in de gevangenis gaf het Mandela de kracht om rechtop te blijven staan. Hoe vind je moed in duistere tijden?

“I am the master of my fate / I am the captain of my soul"

dicht Henley aan het eind. Twee ritmische zinnen met een enorme kracht. Mandela gebruikt het gedicht in de film om de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugbyteam aan te sporen om zijn team te inspireren om nóg beter te spelen; ‘beter dan ze denken dat ze zijn’.

Het fragment uit Invictus laat zien dat coach- en advieswerk gediend kan zijn bij poëzie. Maar als ik iemand vertel dat ik als coach en adviseur graag met poëzie werk, is de reactie soms afhoudend en vaker nog ietwat nerveus. Poëzie roept niet altijd een positief gevoel op, zullen we maar zeggen. Films, muziek, schilderijen, foto’s: die kunnen gewoon bestaan. Maar bij een gedicht ligt de lat hoger: mensen hebben het gevoel dat er iets van ze wordt verwacht.

Dit blog is een liefdesverklaring aan poëzie. Ik hoop dat het de drempel een beetje verlaagt!

Lees verder

Onbevraagde antwoorden

Veranderen, hoe doe ik dat? (Door Annette Bak)
En waarom lijkt het alsof veranderen moeilijker wordt naarmate ik ouder word? Stroperiger. Alsof ik vastgeplakt zit aan het bestaande en ieder stapje moet bevechten om verder te kunnen komen. Ik kan met groot verlangen terugkijken naar de grote veranderingen die ik in het verleden zelf heb aangezwengeld. De manier waarop niet altijd even zachtmoedig, maar het feit dát ik ooit zulke, voor mij grote, stappen heb gezet, ja, dat vind ik achteraf gezien knap. Waar haalde ik toen het lef en de energie vandaan? Heb ik nu meer te verliezen? Is er meer om rekening mee te houden? Of word ik minder flexibel? En waarom wordt het moeilijker om te veranderen als juist dat nodig is?

Lees verder

Hoe te begrijpen hoe alles werkt?

Reflecties over belichaamd leiderschap (door Caroline Wiedenhof)
‘Laat de stoel je dragen’ zegt de trainer van het leiderschapsprogramma. ‘Laat je gewicht in de stoel zakken’. Ik ken en begrijp de instructie, maar als ik eerlijk ben voel ik er niet zoveel van. Het zij zo. Ik sta er niet te lang bij stil. Dat was in 2006. Ik was 45, bewandelde een succesvol loopbaanpad, was gelukkig getrouwd en moeder van een prachtzoon. En tegelijkertijd, wat was er nog veel te leren . . .Om de reikwijdte daarvan uit te leggen moet ik eerst nog verder terug in de tijd.

Lees verder

Poëzie als daad, of de kunst van het richting vragen

(Door Caroline Wiedenhof)

In de film Invictus (onoverwinnelijk) over de begintijd van Mandela als president van Zuid-Afrika speelt het gelijknamige gedicht van William Henley een hoofdrol. Tijdens zijn lange jaren in de gevangenis gaf het Mandela de kracht om rechtop te blijven staan. Hoe vind je moed in duistere tijden?

“I am the master of my fate / I am the captain of my soul"

dicht Henley aan het eind. Twee ritmische zinnen met een enorme kracht. Mandela gebruikt het gedicht in de film om de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugbyteam aan te sporen om zijn team te inspireren om nóg beter te spelen; ‘beter dan ze denken dat ze zijn’.

Het fragment uit Invictus laat zien dat coach- en advieswerk gediend kan zijn bij poëzie. Maar als ik iemand vertel dat ik als coach en adviseur graag met poëzie werk, is de reactie soms afhoudend en vaker nog ietwat nerveus. Poëzie roept niet altijd een positief gevoel op, zullen we maar zeggen. Films, muziek, schilderijen, foto’s: die kunnen gewoon bestaan. Maar bij een gedicht ligt de lat hoger: mensen hebben het gevoel dat er iets van ze wordt verwacht.

Dit blog is een liefdesverklaring aan poëzie. Ik hoop dat het de drempel een beetje verlaagt!

Lees verder

Onbevraagde antwoorden

Veranderen, hoe doe ik dat? (Door Annette Bak)
En waarom lijkt het alsof veranderen moeilijker wordt naarmate ik ouder word? Stroperiger. Alsof ik vastgeplakt zit aan het bestaande en ieder stapje moet bevechten om verder te kunnen komen. Ik kan met groot verlangen terugkijken naar de grote veranderingen die ik in het verleden zelf heb aangezwengeld. De manier waarop niet altijd even zachtmoedig, maar het feit dát ik ooit zulke, voor mij grote, stappen heb gezet, ja, dat vind ik achteraf gezien knap. Waar haalde ik toen het lef en de energie vandaan? Heb ik nu meer te verliezen? Is er meer om rekening mee te houden? Of word ik minder flexibel? En waarom wordt het moeilijker om te veranderen als juist dat nodig is?

Lees verder

Hoe te begrijpen hoe alles werkt?

Reflecties over belichaamd leiderschap (door Caroline Wiedenhof)
‘Laat de stoel je dragen’ zegt de trainer van het leiderschapsprogramma. ‘Laat je gewicht in de stoel zakken’. Ik ken en begrijp de instructie, maar als ik eerlijk ben voel ik er niet zoveel van. Het zij zo. Ik sta er niet te lang bij stil. Dat was in 2006. Ik was 45, bewandelde een succesvol loopbaanpad, was gelukkig getrouwd en moeder van een prachtzoon. En tegelijkertijd, wat was er nog veel te leren . . .Om de reikwijdte daarvan uit te leggen moet ik eerst nog verder terug in de tijd.

Lees verder